ByCamp

Увесь мінулы тыдзень пражыў у рэжыме Зомбі. Спаць клаўся ў сярэднім у полтретьего-тры, ледзь адлазячы ад чарцяжоў і кніжак. Уставаў у полвосьмого-восем. Толькі адна думка сагравала – у суботу Байкэмп!

Гэта велізарная падзея. Першы Баркэмп, арганізаваны беларусамі для беларусаў. Да гэтага, суайчыннікі, увасаблялі свае ідэі дзе заўгодна – (у Літве, Украіне) – але толькі не ў сваёй краіне. А тут на табе. Я да канца не верыў, што можа чтото атрымацца. Хоць мне, па вялікім рахунку, было б пофік. Я ішоў з адной адзінай мэтай – патусавацца. І я яе дасягнуў. Кожны атрымаў, што жадаў. Ктото знайшоў партнёра, уладкаваў дыскусію, атрымаў адказы на пытанні. А хтосьці атрымаў куфель дармовага піва, якім праставілася OPERA.

Да арганізацыі падышлі ў лепшых традыцыях. Падлучылі аж інстытут журналістыкі! Якому, дарэчы, велізарнае дзякуй. Вядома! Калі ж яшчэ можна так поюзать галоўнае вну краіны. Пры тым, што за гэта нічога не будзе.

Рэгістрацыі, прэзентацыі, акрэдытацыі.

Выявіў для сябе, што не ведаю, што такое подкастінг (ужо ведаю, таму што паглядзеў у Вікіпедыі). І яшчэ шмат новых слоў з'явілася ў маім лексіконе.

Асабіста я наведаў прэзентацыі «Будучыня за web-журналістыкай» Аляксандра Александрыча, «Мультымедыя часопіс 34», «Даследаванне інтэрнэт-аўдыторыі Беларусі», «Манетызацыя блогаў». Ну і для поўнай карціны пара там пра рускую даўніну ў фатаграфіі. Усё гэта, у чарговы раз, пераканала мяне, што пара пераходзіць у напад. А менавіта: 1) ствараць штосьці сваё, а 2) не пакутаваць х..ёй. На дадзены момант, нажаль, вельмі шмат часу адымае другі пункт.

Жадалася б, каб ідэя не заціралася. Каб кожны Баркэмп быў падзеяй. Падзеяй, якое чакаюць.

Ну што, юзары? Смазывем лыжы і на Рыгу?